•  
  •  

  •  
     
     
     
     
     
     
     
  •  

Open International Marokko

Geschreven door Gayle Mahulette.

Na het toernooi in Hongarije gespeeld te hebben, waar ik na doorgekomen te zijn in het kwalificatietoernooi in de eerste ronde van het hoofdtoernooi werd uitgeschakeld door een Deense, vertrok ik vier dagen later alweer naar het volgende toernooi in Casablanca, Marokko (6 t/m 11 november). Op woensdag 6 november vertrok ik met mijn teamgenoot (BC Amersfoort) Vincent de Vries naar het warme Marokko, waar het ongeveer 22 graden was. De vlucht duurde 4 uur en verliep prima. Eenmaal op de airport aangekomen stonden we bijna een uur te wachten bij de paspoortcontrole. Toen we eindelijk door konden hoopten we snel naar het hotel te kunnen rijden met degene die ons zou komen ophalen. En precies waar ik bang voor was gebeurde… Er stond geen welkomstcomité, zoals beloofd was in de e-mail: Do not worry! 

Vincent en ik hebben de airport zo’n 5 keer afgestruind op zoek naar de juiste taxibestuurder met het bordje: Badminton. We besloten hulp te vragen bij de service desk, waar wij de aardige medewerker Ayoub hebben ontmoet. Hij zei dat hij vlakbij ons hotel woonde en hij ons wilde begeleiden naar de plaats van bestemming, aangezien hij klaar was met zijn dienst. (Achteraf bleek ons welkomstcomité wel degelijk op ons gewacht te hebben en wel tot 23:00 uur! Tja, dat krijg je als je bij de verkeerde terminal wacht… ) Met z’n drieën reisden we met de trein en vervolgens met de taxi. De taxi was erg klein, vandaar ook de naam: petit taxi. Onze grote koffers pasten duidelijk niet in de auto, dus ik was al aan het rondkijken voor een grotere taxi. De taxichauffeur vond het echter geen probleem om de koffers in een te kleine bak boven op de taxi te gooien, zonder het vast te maken met touw of iets! Tijdens de rit hield ik bij elke bocht en hobbel of gat in de weg mijn hart vast! Gelukkig kwamen wij en onze bagage heelhuids aan bij het hotel.
 
De volgende ochtend gingen Vincent en ik de bazaar en het centrum verkennen. Al snel moesten we weer terug voor de managers meeting. Hier kregen we te horen dat we die avond in de hal konden trainen… tenminste als de banen al waren gelegd, want daar waren ze nu nog mee bezig. Toen we in de hal kwamen bleek dit echt een enorme arena te zijn. Ik wist niet wat ik zag toen ik de organisatie de banen zag aanleggen met tape! (i.p.v. met matten). Schots en scheef en de afmetingen klopten ook niet, hoe dan…?! Daarnaast merkten we tijdens het spelen dat er wind op de banen stond. De organisatie zei dat het allemaal nog wel goed zou komen voor de start van het toernooi de volgende dag.
 
Vrijdag moest ik om 17:00 uur spelen dus stonden we klaar voor de bus van 15:30 uur. Na meer dan een uur op de bus te hebben gewacht, kwam hij dan eindelijk aankakken. De reden: de buschauffeur wist gewoon simpelweg niet dat hij ons moest ophalen… Al racend en toeterend reden we door de straten van Casablanca. Het deed mij erg denken aan het verkeer in Indonesië, waar iedereen ook met z’n vieren naast elkaar rijdt op een tweebaansweg en vecht voor een plekje. Eenmaal in de hal gekomen moest ik zo snel mogelijk de baan op, omdat het toernooi had stilgelegen. De banen waren nu met de juiste afmetingen aangelegd en het tape bleef, tot mijn verbazing, goed plakken tijdens het spelen. Mijn eerste wedstrijd en tevens enige wedstrijd die dag, speelde ik tegen een Marokkaanse, die van minder niveau was. Met grote cijfers had ik gewonnen en kon ik een beetje wennen aan de hal.
 
De volgende dag speelde ik in de ochtend de kwartfinale single tegen een Portugese. Tijdens het inslaan merkte ik meteen dat ze van beter niveau was en verwachte ik een betere partij. Deze won ik met 12 en 13. Na de single van Vincent besloten we naar de supermarkt te lopen, 10 minuten verderop. We hadden tenslotte nog genoeg tijd voordat de mixpartijen zouden moeten beginnen, doordat de heren- en damesdubbels eerst gespeeld moesten worden. Toen wij terug kwamen stond de referee ons op te wachten en te seinen dat we ons naar binnen moesten haasten. We moesten namelijk al lang spelen, omdat ze hadden besloten de damesdubbel naar de volgende dag te schuiven door het kleine schema. Dit waren ze alleen even vergeten te communiceren naar de mixspelers... de organisatie hangt mij nu echt de keel uit. Binnen 5 minuten stapte ik zonder goede warming-up chagrijnig de baan op om te spelen. Na een achterstand tot de 11 waren we een beetje warm geworden en wonnen we met gemak de wedstrijd. Ik ben nog steeds blij dat ik geen blessures heb opgelopen door de slechte voorbereidingen, aangezien ik net hersteld was van mijn knieblessure. Die middag hebben Vincent en ik samen met een duitse speler een prachtige moskee bezocht die aan de zee grenst. Door de mooie omgeving en de zon op mijn gezicht kon ik even lekker tot rust komen en mijzelf opladen voor de halve finale single en mix de volgende dag. 
 
Zondag begonnen de wedstrijden om 09:00 uur. Ik speelde tegen de als 2e geplaatste uit Egypte. Ze maakte veel fouten en ik had deze partij niet veel tegenstand. Met ruime cijfers pakte ik een finale plaats. In de mix moest ik tegen hetzelfde meisje mixen, met 21-12/21-13 wonnen wij de wedstrijd. De single finale moest ik tegen de portugese Telma Santos spelen, waar ik eerder dit jaar tijdens de Europa Cup in 3 sets van had verloren. Een speelster met veel ervaring en zelfs op de Olympische Spelen in London heeft gespeeld. De wedstrijd begon goed en ging de stand gelijk op, alleen kon ik de lange rally’s niet lang volhouden. Mijn conditie was in de 3 weken van mijn knieblessure flink achteruit gegaan. Ik verloor de wedstrijd met 21-12/21-10. Erg jammer dat ik niet meer uit de finale heb kunnen halen, maar wel blij dat ik zo snel na mijn blessure weer lekker partijen heb kunnen spelen en door de finale plek flink wat plekken ben gestegen op de wereldranking (299 -> 248). Nu moesten Vincent en ik de mix finale nog spelen tegen een jong koppel uit Egypte. Vooraf zeiden ze al dat we ze niet te hard moesten aanpakken en er een leuke partij van moesten maken. We hadden weinig tegenstand en probeerden na voldoende voorsprong hen ook genoeg kansen te geven om te kunnen scoren. Met grote cijfers wonnen wij de finale en stapten wij als mix winnaars van de Open International Morocco van de baan af.
 

Na onze partij kon de prijsuitreiking beginnen. Weer een beker erbij voor de singel, twee plakkaten en geldprijzen voor beide onderdelen. Hierna wilde zo’n beetje iedereen in de zaal een fotoshoot met ons doen. Eerst een foto alleen, dan weer met iemand anders erbij, toen nog met de hele groep, en zo een half uur lang… Mijn kaken deden wel pijn van al dat lachen!

Wat een avontuur en een hele ervaring was dat in Marokko zeg! Tijdens dit soort reizen besef ik mij altijd hoe goed en fijn wij het eigenlijk in Nederland hebben. Ondanks het regenachtige en koude weer was ik blij dat ik weer lekker terug was in Nederland. Mijn volgende toernooi is de Carlton Irish Open in Ierland, van 4 t/m 7 december.


  400 Characters left

 

CONTACT  |  Gayle Mahulette ©2012-2018, Alle rechten voorbehouden  |  DISCLAIMER